Waarom ben jij nog vrijgezel?!

Met enige regelmaat krijg ik deze vraag naar mijn hoofd geslingerd, waar hij standaard ergens rond mijn nek blijft hangen en ik ineens begrijp hoe het moet voelen als je gewurgd wordt. Wanneer men deze vraag stelt voor 01:00u ’s nachts komt hij voort uit onbegrip en wantrouwen, na dit tijdstip is het een van de vele slechte openingszinnen. Zelden is het oprechte interesse. Mijn standaardantwoord voldoet dan ook al bijna 3 jaar. “Ik ben begin twintig (oké inmiddels bijna 25), ik heb geen relatie nodig om gelukkig te zijn.” “Door leuke en minder leuke ervaringen in mijn leven weet ik heel goed wat ik wel en niet wil.” “Daarom ben ik nog vrijgezel.”

Of is dit misschien wat ik mijzelf wijsmaak? Tot mijn grote schrik had ik dit gesprek ineens met mijzelf. Vanmorgen tijdens het poetsen van mijn tanden. In mijn iets te lang niet gewassen bambi-shirt, terwijl ik eruit zag alsof ik net een smurf had opgegeten en de kringen onder mijn ogen nog iets blauwer waren dan mijn tandpasta. Ik keek mijzelf aan in de spiegel en vroeg ik mij af waarom ik in vredesnaam nog vrijgezel ben.

In mijn leven ben ik tweemaal keihard op mijn bek gegaan. De eerste keer was tijdens een epische stapavond met een van mijn beste vriendinnen. Ik was een jaar of achttien en had nog niet de wijsheid van nu. Ik kon dan ook niet weten dat het geen goed idee is om met 13 centimeter hoge hakken en 5 shotjes tequila achter je kiezen rond te blijven lopen. Laat staan een trap af te lopen. Dat laatste lukte dan ook niet. Ik haalde het tot de tweede traptrede, daarna vervolgde ik stuiterend mijn weg naar beneden. Daar aangekomen ging het licht uit en dit avontuur resulteerde in 8 hechtingen en een blijvend aandenken op mijn kin.

De tweede keer dat ik op mijn bek ging is nu bijna drie jaar geleden. Een verbroken relatie. Liefdesverdriet in het kwadraat. Auw, dat deed pas echt pijn. Maar hé.. het gaat nu best goed! De apathische fase heb ik achter mij gelaten en inmiddels durf ik te zeggen dat ik mijzelf best een leuk persoon vind. Oók met bambi-shirt en smurfen tandpasta.

Waarom ben ik dan nog vrijgezel? Omdat ik zogenaamd zo goed weet wat ik wel en niet wil? Van veel dingen in het leven ben ik inderdaad vrij zeker. Ik wil geen leven als kantoorslaaf, heb veel tijd voor mijzelf nodig en zal altijd kiezen voor chocoladeijs. Maar op wat voor type man val ik eigenlijk? Geen flauw idee. Het enige waar ik vrij zeker van ben is dat ik iets wil waarbij de chemie sterker is dan de penetrante pislucht van een openbaar toilet. Een echte vent. Geen getransformeerde huisvrouw met borsthaar. De rest moet ik nog even uitzoeken en ondervinden. Maar omdat ik vrees dat ik binnenkort niet meer wegkom met “begin twintig” wordt dit mijn nieuwe antwoord als ik mij weer eens in de wurggreep van de altijd terugkerende vraag bevindt.

Met dank aan onze gastblogster. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com

Eerste blogbaby geboren!

Hey bloggers,

Het is lang geleden dat jullie iets van ons gehoord hebben. L. & ik hebben een leuk nieuwtje voor jullie. Een maand geleden is er een blogbaby geboren :-)

3,5 jaar geleden gingen wij via de blog met een groepje singles badmintonnen. Zonder de blog waren wij elkaar nooit tegengekomen en nu hebben we een flinke dochter samen.

Groetjes,

L., S., A. (die was er al) en Z. (de blogbaby)

Single (met kind) op zomervakantie

De echte grote spanning is er zowat af moet ik bekennen. Intussen zitten we reeds 3,5 jaar in het post scheidingstijdperk, en er staan zelfs reeds drie kind-met-papa-alleen-vakanties in de historiek te pronken. Zonder twijfel was het eerste jaar het jaar van de grote drempelvrees. Zowat een half jaar na de breuk, en meteen ook een van de eerste uitstappen was het: een luxe kampeer eenoudervakantie in het exotische (wie heeft er al van gehoord?) Nederland!

Dat viel erg goed mee, ondanks het feit dat ik er - op een landgenoot na - verzwolgen werd door de Jaapen, Ed's en Garrys. Maar goed, het was al bij al gezellig, heeft aparte en interessante 'open' conversaties met zich meegebracht, en het smaakte naar meer. Het jaar daarop volgende het Deutsche Sauerland. Op de foto's voorafgaand zag het er geweldig uit: zonnige weilanden met spelende kinderen, helaas heb ik die kinderen vooral ongeveer een week lang in de gietende regen gezien. Maar als troost was er een goede wifi die de zoekresultaten 'mooi weer + Sauerland' goed kon trekken, kwestie van er toch iets van gezien te hebben.

Niets dan lof over de organiserende instantie uiteraard, en dat vertrouwen maakte dat we ook de derde zomer op rij lekker gingen luxe kamperen, deze keer een bestemming met iets meer zongarantie, zonder de juridische aard ervan: midden-Frankrijk bleek een topkeuze, de lat lag net iets hoger, want bij zo'n bestemming duurt de auto rit zowat een hele dag. We hebben er ons prima vermaakt, m'n zoon heeft er gezwommen, geravot met een paar goede leeftijdsgerelateerde speelkameraadjes, is de eerste keer op 'bivak' gegaan, kortom, minstens 5 op 5 sterren.

Wat wordt het dan dit jaar? Anno voordeur-zomer-2017 zijn we er nog niet echt helemaal uit. Het enige wat zeker vast staat is dat er zal op vakantie gegaan worden. De format? Dat is om de een of andere reden toch koffiedik kijken, hele dikke koffie zelfs. Hoogstwaarschijnlijk zal een zopas afgeknapte relatie (met als gevolg dat het dan toch een vierde goede vertrouwde zoon-met-papa-concept wordt), een redelijk financieel impacterende verbouwing en een al goed gevulde zomeractiviteitenkalender voor zoonlief er wel iets mee te maken hebben, maar ondanks de fijne ervaringen van vorige zomers zal het dit jaar toch geen luxe kamperen voor eenoudergezinnen worden. Wat wordt het dan wel? En waar? Als ik de signalen van zoonlief hoor, en de recente ervaring opgedaan tijdens de papa-zonder-kind-vakantie met een hoog 'we trekken goed onze plan' gehalte neigt het richting een kleiner concept, geen grote groepen toestand. In welke mate is het realistisch om al airbnb's rond te trekken? Of toch een stukje te kamperen met beperkt materiaal? Of toch maar kiezen voor de überveilige optie: een hostel in Oostenrijk, goed wetende aldaar verzwolgen te worden tussen de toch wat confonterende glückliche Familien?

Twijfel, analyse, heranalyse, en hopelijk spoedig een 'beslissing genomen'.
Ervaringen? Hoe ziet jullie zomervakantie met kind eruit?

Met dank aan onze gastblogger voor het reanimeren van onze blog. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com

En jij, hoe eenzaam ben jij?

Eenzaam.

Niet bepaald hip.
  
En toch.
  
Toch zie ik in veel mensen rond mij een brokje eenzaamheid. Ook ik ken het gevoel. Het overvalt me soms. Eenzaam en alleen, het zijn geen synoniemen. Integendeel. Met tijd en boterhammen heb ik geleerd om waardevol alleen te zijn. Met vallen en opstaan. Ik vertoef gráág in goed gezelschap van drukke gezelligheid maar ik kan ook énorm genieten van mijn eigen stilte. Toen ik alleen naar Kopenhagen fietste heb ik me nauwelijks eenzaam gevoeld. Ik ben er best goed in geworden, in tijd doorbrengen met mezelf. Maar soms ook niet. En dan kan ik niet anders dan doorbijten. En wachten. Wachten op een compagnon de route die alles mooier maakt. Wachten tot ik de adem terugvind om mijmerend in de verte te staren. Want die dagen komen. Altijd.
  
Als ik rond mij kijk draait mijn empathisch vermogen al eens overuren. Ik kan er weemoedig van worden, me afvragend hoe eenzaam jij ook soms bent. En dan wil ik je knuffelen. Met alle liefde die ik in me heb. Maar nee, ik hou me bezig met mijn eigen zaken.
  
In veel kleine hoekjes vermoed ik ze, van die donkere randjes eenzaamheid. Verborgen in de schone schijn van alledag. Als ik in het mandje van de man voor me aan de kassa kijk en daar een fles wijn, een lasagne in aluminiumbakje en een familiepack chips zie bijvoorbeeld. Een geforceerde glimlach naar de kassadame en zeven euro zessendertig centjes. Alsjeblieft en dankjewel. Mijn boodschappen doen niet altijd eenzaamheid vermoeden. Een handvol fruit, witloof, potje hummus en een groot bruin gesneden. De helft gaat rechtstreeks de diepvries in, in lunchpakketjes van vier. Anders wordt het weer een week hard brood. Witloof met humus wordt mijn avondmaal op de bank. Want voor jezelf koken, daar heb je moed en goesting voor nodig. En die heb ik niet vandaag. Ik wens dat de lasagne hem smaakt. Van harte. En ik wil vragen, meneer, willen we vanavond samen eenzaam zijn?
  
Maar ik doe het niet. En ik hou me bezig met mijn eigen zaken.
  
Of mijn buurman. We hebben nog geen woord met elkaar gesproken. We communiceren via onze dunne rijhuismuur. Zoals die keer dat hij me eens wekte met een loeiharde Cohen en ik wat later het droeve nieuws van zijn overlijden via de radio te horen kreeg. Door het raam zie ik hem soms zitten. Tussen stapels kranten die elke week een centimeter groeien. Nooit zie ik bezoek. En telkens we elkaar goeiedag knikken bij het kruisen aan de voordeur wil ik hem graag vragen: buurman, hoe eenzaam ben jij? 
  
Maar ik vraag niets. En ik hou me bezig met mijn eigen zaken.
  
Als ik een kennis tegen het lijf loop. Waarbij we alletwee niet goed weten of een goeiedag op zijn plek is. Waar het kennissen-pact geldt, omdat we elkaar gewoon een beetje "van zien" kennen. We weten geen jota van elkaar. Dan vragen we maar hoe het met ons gaat. Waarna we snel onze eigen weg gaan en het kennissen-pact zo stilzwijgend verlengen. Zonder dat ik kon bedenken of alles écht wel goed met je gaat. Want het zou me echt wat kunnen schelen, als je ook soms eenzaam was.
  
Maar ik laat het zo. En ik hou me bezig met mijn eigen zaken.
  
De vader of moeder, die na het uitzweten van een puberzoon nu ook het lege-nestsyndroom opvullen mag. De collega, die geen begrip of waardering krijgt van zijn baas en nauwelijks wordt opgemerkt tussen de orde van de dag en zich tóch elke dag naar het werk sleept. De gevluchte man, die wel taallessen en een sociaal werker krijgt maar geen idee heeft hoe hij in een koud en ver land nieuwe vrienden maken moet. Het koppel dat al lang geen oplossingen meer vindt, maar samenblijven voor de kinderen. De jongen met adhd, die eigenlijk maar één probleem heeft en dat is dat zijn leerkrachten saai zijn. Het meisje dat zich niet aarden voelt in de groep en breed meelacht met een flauwe mop, maar diep vanbinnen huilt. De schim, die naar de geraniums op de vensterbank staart.

En jij, hoe eenzaam ben jij? Roep het. Vraag het. Toon het. Want als je soms eens eenzaam bent, ben je vast niet alleen.
  
En dat allemaal. Dat zijn mijn zaken. Onze zaken. Want we delen een straat. Een stad. Een land. Een wereld. En ik hou me graag bezig met mijn eigen zaken.

Valentijn


Met dank aan onze gastblogster. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com

5 jaar single, een terugblik (slot)

Toen ik op mijn ukkie een huis kocht, een proces dat me zweet, slapeloze nachten en vooral veel gedoe kostte, zei iemand me "jij doet dat toch zo goed!". Ik bloosde me te pletter, complimenten in ontvangst is nooit mijn sterkste kant geweest. "écht! Zo als jongedame, helemaal alleen. Je hebt dat toch allemaal mooi geregeld jouw leven. Ja, ik vind dat echt." . 

Het is fijn zoiets te horen, terwijl je zelf vooral je struggles ziet en je zo soms vergeet wat je op je eentje allemaal hebt bereikt. En ook als ik naar de singles om me heen kijk denk ik wel eens, wat doen jullie dat goed! We mogen onszelf al eens wat vaker op de borst kloppen. Want, het feit dat er geld op je rekening staat, de vuilbakken elke week buiten staan, er verse groenten in je frigo liggen, je sokken gewassen zijn, je de loodgieter hebt gebeld, je fiets hersteld is, je ergens terecht kan op kerstavond, je buren elke ochtend hallo zwaaien, je fijne vrienden hebt, je de reis van je leven kan maken, ... . Dat heb jij . écht . állemaal zelf gedaan. Niets geen gedeelde verantwoordelijkheid.

En ja. Soms gaat het niet zelf. Als ik er een puinhoop van had gemaakt thuis, stonden twee vriendinnen klaar me uit mijn put te trekken. En als ik ziek ben, krijg ik een home-made maaltijd op bezoek. Onbetaalbaar.
  
Maar ondanks alles, is het soms gewoon ook even niet zo leuk, bijvoorbeeld als ik weeral net op tijd besef op een foute man te zijn gebotst. Of als ik snak naar een toekomstplan en sommige stappen alleen zetten gewoon kei-eng zijn. En ik de meewarige blik krijg als een elektricien vraagt of je hier nu écht hélemaal alleen woont. Zucht. En als ik iéts wil doen, maar nét dan iedereen al andere plannen blijkt te hebben gemaakt. En ik ben ook graag alleen, maar soms is dat net niet genoeg. Als ik op kerstmis alleen door de stad slenter, en met melancholie terugdenk aan het gepuzzel van de feestdagenplannen vroeger. Als er vandaag even niemand vraagt hoe mijn dag was. Dan, ja dàn, is het soms gewoon even kl★te, daar had ik gelijk in.
  
Maar dan denk ik met een glimlach terug aan die eerste dagen van de rest van mijn leven. Hoe alles er nu zo anders uitziet en ondanks de laagtes, de hoogtes toch de doorslag geven om te kunnen zeggen wat zij toen zei tussen oude meubels en nieuwe verf. Ze had verdorie meer dan gelijk, hoe uitzichtloos het mij toen ook leek.

5 jaar single, een terugblik (deel 2)

Nu ben ik vijf jaar verder. Die vriendin is intussen getrouwd. En ik, ik zweef rond in het singleparadijs en ontdek er nog dagelijks nieuwe schatten. Hoe mooi de blinkende appel ook blinkt en hoe hard de slang me toesist dat ik moet bijten. Zolang er geen écht beter alternatief uit de bus komt, blijf ik nog even hier.

Ik bedenk hoe universeel sommige dingen kunnen zijn en dat het niet zo zwart-wit is als ik toen dacht. Mijn leven is op zoveel vlakken rijker geworden. In heel wat vriendschappen werd nieuw leven geblazen, de band is hechter dan ooit. Nieuwe vrienden werden ontdekt. Ik doe waar ik zin in heb. Ik experimenteer in de keuken, want ik hoef niemand de vreemde combinaties te verantwoorden. Nieuwe gerechten deel ik met mijn vrienden op één van de vele komen-etens. Op een verloren zondagmiddag vlieg ik met mijn fiets het land door en ik hoef niemand eerst te overtuigen dat dit leuker is dan een middag zetelhangen. Of ik hang een middag in mijn zetel als de wind de regen de daken op klettert en hoef er niet uit om schoonfamilie te bezoeken.
  
Ik ontdek de wereld, die daar zo mooi aan mijn voeten bengelt. Vroeger kon het mij niet zoveel schelen, ik was gesetteld en dat was goed genoeg.

Single zijn voelt een beetje als een kind dat leert fietsen. Weet je nog? Met vallen en opstaan, eerst met wieltjes en steun van je omgeving. En soms ook al eens verwijtend, waarom het nu GODVERDOMME nog niet niet lukt. En als je gelanceerd bent, laten ze je los. En maanden (of jaren) later, na veel oefenen, roep je plots: kijk mama, zonder handen! Om dan BAM ... nog eens keihard op je bek te gaan. Gelukkig zijn er enkel wat schaafwonden en traantjes. En misschien moet er al eens iets genaaid worden. En dan kruip je gewoon terug op je fiets. En je bent wát trots (als een gieter ja!) op je ontwikkelde nieuwe vaardigheden.